|
پیغمبر،در جنگ،درست مثل یک فرمانده بزرگ نظامی امروز،
که گوئی پیروزی در جنگ را فقط در عوامل مادی می داند
از قبیل اسلحه مدرن،نظم و دیسیپلین و استراتژی و تاکتیک و روحیه قوی
و حیله جنگی و اطاعت نظامی و...
پس از آن که همه این مقدمات را بدقت و اهمیت و با تمام نیرو و امکانات انجام داد
و در برابر دشمن به آرایش جنگی پرداخت،
آن گاه می ایستد و دعا می کند!آنهم نه که:
خدایا این مشت مسلمانان بدبخت بیعرضه تنبل نادان خودخواه خوکرده به ذلت را
بر دشمن لایق مقتدر مسلح بیدار منظم متحد مجهز به دانش و تکنیک،به لطف و کرم خود،پیروز گردان!
ما را که فقط بلدیم میان خودمان شر بر پا کنیم
و هر کسی از خودمان را که بخواهد برای بیداری و حرکت و رهایی ما قدمی بردارد پایش را قلم می کنیم
و تا ندائی بردارد خفه اش می کنیم و پیش از آنکه دشمن برسد خودمان کلکش را می کنیم،
به حلقوم تیر خورده طفل ششماهه حسین و آبروی علی اکبر از شر کفار حفظ بفرما))!
پیامبر اسلام،در جنگ احد،
پس از آن همه مقدمات و مشورت تجهیزات نظامیی،آنگاه می ایستد و به کوه احد خطاب می کند
((این کوهی است از کوه های بهشت،ما او را دوست می داریم و او ما را دوست می دارد؛
خدایا،او به سود ما گواهی دهد،نه به زیان ما))
وعلی،پس از آمادگی کامل جنگی،پیشاپیش سپاهش به خدا رو می کند که:
"خدایا،اگر پیروزمان ساختی از ستمکاری و تجاوز بر کنارمان دار،
اگر آنان را بر ما پیروز کردی ،شهادت را ارزانیمان فرمای"!
برگرفته شده از سایت کلوب
| 
(22) 
